جاده تهی است .درخت گرانبار شب است .

ساقه نمی لرزد، آب از رفتن خسته است: تو نیستی، نوسان نیست.

تو نیستی، و تپیدن گردابی است .

تو نیستی، و غریو رودها گویا نیست، و درّه ها ناخواناست .

می آیی :‌ شب از چهره ها بر می خیزد، راز از هستی می پرد .

میروی : چمن تاریک می شود، جوشش چشمه می شکند .
چشمانت را می بندی: ابهام به علف می پیچد .
سیمای تو می وزد، و آب بیدار می شود.

می گذری، و آیینه نفس می كشد .
جاده تهی است .تو باز نخواهی گشت، و چشمم به راهِ تو نیست. ....

بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند.قاب عکس توست اما شیشه ی عمرمن است بوسه بر

 مویت زنم ترسم که تارش بشکند.تارموی توست اما ریشه ی عمر من است ...